Οι περισσότερες λίμνες περιέχουν γλυκό νερό και έχουν σχηματιστεί, κυρίως, μακριά από τις ακτές της θάλασσας ως αποτέλεσμα τεκτονικών ή ηφαιστειακών δυνάμεων ή από την τήξη των παγετώνων. Οι λιμνοθάλασσες, που είναι αβαθείς παράκτιες υδατοσυλλογές οι οποίες επικοινωνούν με τη θάλασσα μέσω ενός μικρότερου ή μεγαλύτερου ανοίγματος, μπορεί να μετατραπούν σε λίμνες γλυκού νερού, όταν για κάποιο λόγω διακοπεί η εισροή αλμυρού νερού από τη θάλασσα και παρουσιαστεί ικανοποιητική εισροή γλυκού νερού από ρέουσες υδατοσυλλογές. Υπάρχουν και λίμνες με αλμυρό ή υφάλμυρο νερό, όταν το υπόστρωμά τους περιέχει πολλά διαλυτά άλατα ή όταν δέχονται εισροές αλμυρού νερού. Οι τεχνητές λίμνες, που δημιουργήθηκαν από την κατασκευή φραγμάτων σε ρυάκια, χείμαρρους ή ποτάμια ώστε να αποταμιεύουν το νερό τους για ποικίλους σκοπούς (άρδευση, γεωργία, ύδρευση κ.λπ.), είναι η σπουδαιότερη κατηγορία τεχνητών υγρότοπων στην Ελλάδα. Καλύπτουν σημαντική έκταση και έχουν συμβάλλει στη δημιουργία σημαντικών οικοσυστημάτων στο ελληνικό υγροτοπικό κεφάλαιο.

Η Ελλάδα διαθέτει διεθνούς σημασίας προστατευόμενους υγρότοπους  που περιλαμβάνονται στη διεθνή σύμβαση της Ramsar (1971), η οποία έχει υπογραφεί από τη χώρα μας και έχει κυρωθεί με το Ν.Δ. 191/74. Είναι οι εξής 10: